„Животот е игра“, му велат на Холден Колфилд, „а во секоја игра постојат правила и тие мора да се почитуваат“. Но што се случува со оној што не сака да ги прифати бесмисленоста и лицемерието скриени зад тие правила? И што останува од човекот кога, за да стане прифатлив дел од општеството, од него се бара постепено да се откажува од непосредноста со која го гледа, чувствува и разбира светот?
